NA OSCURIDADE DAS AVELAIONAS

¿Qué sería de nós, se non puideramos de vez en cando escoitar o ulular das avelaionas? Pois entre outras cousas as películas de medo no bosque ou dunha enmeigada e solitaria casa vella carecerían do uhh-uhh-uhh tan característico, e que tanto aporta á situación, por certo.

            A avelaiona Strix aluco é a rapaz nocturna máis abundante xunto coa curuxa na nosa terra. É unha rapaz de mediano tamaño, duns 40 cm de lonxitude e aproximadamente un metro de envergadura. Aquí, o característico e que sexan de cor pardo moi raiadas de franxas escuras. Resulta moi doado recoñecer a súa presencia xa que resulta moi típica escoitala pola noite marcando o seu territorio, que por certo, ó contrario que o resto de nocturnas podeo facer incansablemente durante todo o ano.  

            É típica de bosques caducifolios, de árbores vellas que teñan algún oco no seu interior onde refuxiarse e facer un nido. Tamén se lles pode ver en casas vellas, nalgún oco entre as súas pedras, en parques con árbores vellos coma o de Castrelos, e o do Castro en Vigo. E tamén nalgún caso bastante estraño no faiado dalgunha casa.

            De marzo a abril poñen de 2-4 ovos que incuba a femia durante uns 28 días, mentres é alimentada polo macho. Unha vez eclosionados os ovos, a femia segue cos poliños durante alomenos (se as condicións son favorables) uns 10 días máis. Despedaza as pezas capturadas polo macho para alimentar coidadosamente ós pequechos. A partir de aquí as crías xa son bastante grandes, e como normalmente os niños destes animais non soen ser moi grandes, a femia pasa cada vez máis tempo fóra do niño axudando ó macho a capturar presas para as cada vez máis famentas crías.

            Os poliños nacen sen abrilos ollos,  cun pouco plumón branco que nuns poucos días faise moi mesto, e que lles axudará a manterse quentes. Ós dez días o plumón branco, comeza a desaparecer e aparecen unhas bandas escuras, e pouco a pouco vai tornando a gris. Xa na cuarta semana de cría comezan a aparecer plumas nas ás e na cola. E pouco a pouco o plumón gris vai desaparecendo.

            Os clips que temos colgados son da última semana de cría de tres poliños que teñen o seu niño a menos de 10 minutos andando da Facultade de Bioloxía de Vigo. O niño é de libro, tan típico que non se che ocorrería mirar nel, no medio dun vello carballo cheo de musgo hai un oco alongado e profundo ca abertura a pouco máis de metro e medio do chan.

Chegou a hora de cear, un dos pais pousa na parte de arriba do carballo, ese sonido tan familiar para os poliños, só pode significar unha cousa. Traen comida!. E efectivamente, uns segundos despois entra un dos pais, deixándolles unha deliciosa rá.

Coma apreciaredes, ca emoción do momento, esta tragando a presa ó revés, empezou polas patas e agora tropézanlle na gorxa, e non é capaz de tragala enteira. Ten que aprender a que as presas cómense comezando pola cabeza.

 Estas imaxes son incribles, estamos vendo que é o que ocorre cando unha avelaiona mira por primeira vez o mundo. Ese movemento circular da cabeza, significa que están emocionadísimas porque algo lles chama a atención. E non é para menos. Despois dun rato decídese finalmente a dar o gran salto. Cando o vimos, chamounos moitísimo a atención a forza e decisión co que o fixo, calquera diría que acaba de saír do niño.

 

            As avelaionas poñen un ovo cada dous días, empezando a incubalo primeiro nada máis poñelo. Así hai diferencias apreciables entre os irmáns. O primeiro xa saltou, e o irmán do medio quere seguilos seus pasos. Así que encarámase ó exterior do niño. E xa alí parecelle que lle falta o poder de decisión do seu irmán maior, e non se decide a dalo salto.